Het klinkt als een groep idealisten met bloemen op hun helm en duiven op hun mouw, die even ergens heen gaan om conflicten in de kiem te smoren, handen te schudden en misschien een speelveldje aan te leggen voor de lokale kinderen. Maar laat je niet misleiden door het marketingjasje waarin het gegoten is.
Vredesmissies zijn wat mij betreft oorlogsoperaties in ‘disguise’.
Een andere naam, een ander sausje, maar dezelfde dodelijke agenda. Het is de camouflage van de moderne geopolitiek. Je noemt het bewust geen oorlog, want dat verkoopt makkelijker.
Aan het volk, aan de media, aan jezelf.
Ze zeggen: we gaan stabiliseren.
Ze bedoelen: we gaan controleren.
Ze zeggen: we gaan opbouwen.
Ze bedoelen: we gaan ons inmengen, de grondstoffen veiligstellen en onze belangen verdedigen onder het mom van humanitaire bezorgdheid.
Ze zeggen: we zijn er om de vrede te bewaren.
Maar overal waar deze vredesmissies verschijnen, ontstaat instabiliteit. Onrust. En vaak… nog meer geweld. Best ironisch voor een missie die pretendeert de vrede te bewaken.
'Ze' zeggen 'we', maar bedoelen nooit zichzelf.
'Ze' bedoelen jij. Jij gaat. Jij offert. Jij sneuvelt.
Zij sturen. Zij bepalen. Zij blijven zitten waar het warm is.
Het is makkelijk om over ‘ons’ en 'we' te praten als je zelf nooit in de vuurlinie staat. Als jouw enige strijd een mediatraining is en je grootste wond een papiersnee in je vinger.
‘We’ gaan dit. ‘We’ doen dat.
Maar wat ‘ze’ eigenlijk bedoelen met 'we': jullie doen het werk, wij doen de woordvoering.
Vredesmissies zijn geen vredesmissies.
Ze zijn een geopolitieke dekmantel.
Een kostuumwissel voor oorlog.
Een PR-campagne met kogels.
Wat is vrede, als je die moet brengen met oorlogstuig?
Wat is vrijheid, als die door een bezettingsmacht wordt afgedwongen?
Een vredesmissie is de vriendelijke verpakking van een dodelijke realiteit omdat de burger geen oorlog meer slikt.
Maar vrede is goed verkoopbaar: Voor de mensen daar. Voor hun toekomst. Voor de stabiliteit.
Klinkt beter dan: Voor onze oliebelangen. Of: Omdat onze NAVO-bondgenoten ons dat vriendelijk doch dringend verzoeken. Of gewoon: Omdat we een conflict nodig hebben om onze wapenindustrie draaiende te houden.
Ze sturen geen soldaten meer, ze sturen 'vredestroepen'.
Maar hun uitrusting is dezelfde. Hun training is dezelfde. Hun missie ook?
Als er toch doden vallen, is het een ‘incident’, een ‘noodzakelijke interventie’ of 'collateral damage'. Geen oorlogsmisdaden. Nee hoor. Niet als je het maar netjes verpakt in de juiste bewoordingen. Net als ‘humanitaire corridor’: route om militaire goederen veilig naar de frontlinie te krijgen. En ‘veiligheidszone’: plek waar zij bepalen wie leeft, wie sterft en wie zwijgt.
Stel jezelf elke keer dat je hoort dat er ‘vredestroepen’ worden gestuurd naar een land dat je voorheen niet eens kunt aanwijzen op de wereldkaart, deze vraag: Wie betaalt de prijs voor de rust die op papier wordt beloofd?
Echte vrede heeft geen wapens nodig.
Wel een oorlog die zich verstopt achter mooie woorden.
Blijf alert, blijf kritisch.
Petra
