Door Max von Kreyfelt
Want laten we eerlijk zijn: ze weten het.
Ze weten donders goed dat de nuance verdwijnt, dat het venster versmalt, dat framing geen vergissing meer is maar redactioneel beleid. Ze weten dat vragen stellen over soevereiniteitsoverdracht aan de NAVO, vaccinatiebeleid, digitale identiteit of de belangenverstrengeling van NGO’s je buiten de poort plaatst.
En toch drukken ze op verzenden.
En toch zeggen ze: “Zullen we die gast niet uitnodigen, hij is een beetje omstreden.”
En toch herschrijven ze koppen tot slogans en knippen gesprekken tot pamfletten.
Waarom?
Misschien uit angst. De angst om alleen te staan.
Misschien uit gemak. Want conformisme is comfortabel.
Of misschien en dat is het pijnlijkst, uit overtuiging. Omdat het eigen geweten is afgestompt tot een algoritme van loyaliteit: aan de lijn, aan het netwerk, aan het zelfbeeld van ‘de redelijke journalist’.
Maar er is niets redelijks aan het negeren van tegenstemmen.
Er is niets objectiefs aan het uitgummen van complexiteit.
En er is niets journalistieks aan het pleasen van ministeries, denktanks en mediacoaches.
Journalistiek zonder moed is propaganda met een perskaart.
En toch zitten ze daar. Aan redactietafels. In zoomcalls. In redactievergaderingen waar de lijnen van boven komen. Ze lachen, ze vergaderen, ze plannen. En elke dag zakt het platform een trede verder: van nieuwsgaring naar narratiefbeheersing.
Ze zouden het kunnen stoppen. Ze zouden kunnen zeggen: “Tot hier. Genoeg.”
Maar dat doen ze niet. Want wie loyaal is aan het systeem, hoeft nooit loyaal te zijn aan de waarheid.
En zo zitten er mensen met gezond verstand, hoogopgeleid, mediawijs, zogenaamd kritisch, met een rechte rug achter kromme zinnen. In dienst van het juiste narratief.
Want niet willen spreken is comfortabeler dan meer willen spreken.
https://t.me/ditishetnieuws
