Jan Bonte via X Over de relatie tussen #journalisten en de #waarheid

[Punisher2021]

Jan Bonte via X

Over de relatie tussen #journalisten en de #waarheid.

Over propaganda en nudging. Uit het boek van Daniele Ganser, Imperium USA.

Het is nooit anders geweest. Hoe triest het ook is. Dit moest ik gewoon even delen. Lees het, en realiseer je dat je belazerd wordt. Altijd weer.

Lees het en deel het. Om je te wapenen tegen de macht van de media en het bedrog van de meeste journalisten.

"Toen er in 1895 op Cuba een opstand uitbrak van de lokale bevolking tegen de koloniale macht Spanje, die het land eeuwenlang had uitgebuit, wakkerde de VS de spanningen aan en voorzag de Cubaanse rebellen van wapens. Het Witte Huis wilde oorlog en het publiek werd gevoed door oorlogspropaganda.

Journalisten William Hearst van de New York Journal en Joseph Pulitzer van de New York World leidden de lastercampagne. Hearst stuurde cartoonist Frederic Remington naar Havana. “Niets te melden. Alles rustig. Er is hier geen oorlog. Zou graag naar huis terugkeren,” telegrafeerde Remington vanuit Cuba naar Hearst. Die antwoordde: “Blijf alstublieft. Zorg voor foto's, ik zorg voor de oorlog."

De kranten New York Journal en New York World vertelden hun lezers vervolgens over verzonnen en overdreven Spaanse wreedheden tegen de Cubaanse bevolking om de Amerikaanse bevolking bang te maken: ”Bloed in de straten, bloed op de velden, bloed op de drempels, bloed, bloed, bloed! Is er geen volk zo wijs, zo dapper, om dit bloeddorstige land te helpen?” schreven de oorlogsstokers.

Hearst wist dat het in oorlogspropaganda niet belangrijk was of iets waar was of niet, maar alleen dat het constant herhaald moest worden en via vele media effect op de bevolking moest hebben.

De VS hadden nu nog maar één dramatisch incident nodig, en dat kwam er snel. Op 25 januari 1898 kwam, ondanks Spaanse protesten, het Amerikaanse oorlogsschip USS Maine aan in de haven van Havana en ging daar voor anker. Om niet als agressor bestempeld te worden, verbood de Amerikaanse commandant zijn bemanning om aan land te gaan en voet op Cubaanse bodem te zetten. Gezien de gespannen situatie vond niet iedereen in de VS het een goed idee om een oorlogsschip naar Cuba te sturen. Senator Mark Hanna, een Republikein uit Ohio, bekritiseerde dat het sturen van de USS Maine naar Havana “zoiets was als voor de lol een lucifer aansteken in een oliebron”.

In de tropisch hete nacht van 15 februari 1898, toen de thermometer meer dan 38 graden aangaf, explodeerde de USS Maine op haar ankerplaats in Havana. Hierbij kwamen 266 Amerikanen om het leven, waaronder 238 matrozen en 28 mariniers. Dit veroorzaakte een schok, woede en verdriet in de VS. Oorlogsstoker Hearst beschuldigde Spanje onmiddellijk zonder enig bewijs en publiceerde op 20 februari 1898 een tekening van het verwoeste schip in de New York Journal, met de kop: “Zo ziet de Maine eruit, vergaan in de haven van Havana, verwoest door Spaans verraad”.

Dit was een leugen. Spanje had niets te maken met de ontploffing van de Maine. Maar dat kon Hearst niets schelen. Hij wist dat de menselijke psyche zeer ontvankelijk is voor verklaringen, vooral in de dagen na een catastrofe, en ze zonder verder onderzoek als waarheid opslaat als ze plausibel klinken en vaak herhaald worden. Samen met Josef Pulitzer ontwikkelde Hearst de gedenkwaardige strijdkreet “Denk aan de Maine - naar de hel met Spanje”. Deze slogan was gemakkelijk te onthouden omdat hij in het Engels rijmde en werd ook onthouden door mensen die niet konden lezen.

Een team van experts van de Amerikaanse marine beweerde in de maand na de explosie, nadat de kranten Spanje al de schuld hadden gegeven, dat een terroristische aanval met een mijn die onder het schip ontplofte de oorzaak van de explosie was. De Spanjaarden hielden vol dat ze onschuldig waren en er alles aan deden om een oorlog met de VS te voorkomen. Een Spaanse groep experts, die geen toestemming had gekregen om het schip aan boord te inspecteren, was van mening dat de USS Maine van binnenuit was ontploft.